پرتال اسناد مشتری

بیمهٔ آرمان را در نظر بگیرید. مشتریان می‌توانند بیمه‌نامه‌شان را از پرتال مشتریان دانلود کنند، اما این اسناد طولانی و پر از بند و تبصره‌اند؛ برای همین بسیاری از مشتریان هنوز برای یک پرسش ساده با مرکز تماس تماس می‌گیرند: «آیا این مورد تحت پوشش است؟»

با مهوش، پرتال یک کادر از بیمه‌نامه‌ات بپرس پیدا می‌کند. مشتری واردشده پرسشش را می‌نویسد و پاسخی به زبان ساده می‌گیرد که به بند دقیقی در بیمه‌نامهٔ خودش اشاره می‌کند — هرگز بیمه‌نامهٔ کس دیگری.

آنچه کسب‌وکار به دست می‌آورد

• پاسخ در چند ثانیه، در هر ساعتی، برای پرسش‌هایی که قبلاً تماس تلفنی لازم داشتند.
• پاسخ قابل اعتماد. هر پاسخ به بندی که از آن آمده پیوند دارد تا مشتری و کارکنان بتوانند بررسی‌اش کنند.
• حریم خصوصی از پایه. پرتال پیش از هر جست‌وجویی در مهوش تعیین می‌کند مشتری اجازهٔ خواندن کدام اسناد را دارد.
• تماس‌های تکراری کمتر، تا کارشناس‌ها روی خسارت‌ها و پرونده‌های پیچیده تمرکز کنند.

بک‌اند پرتال پس از بررسی دسترسی، این request را می‌فرستد و پاسخ را همراه با ارجاع دریافت می‌کند:

// Runs only after the portal confirmed this customer owns policy HP-20931.
const response = await fetch("https://api.mahvashai.ir/v1/responses", {
  method: "POST",
  headers: {
    Authorization: "Bearer " + process.env.MAHVASH_PROJECT_KEY,
    "Content-Type": "application/json",
  },
  body: JSON.stringify({
    model: "auto",
    input: "آیا بیمه‌نامهٔ منزل من خسارت آب‌گرفتگی ناشی از واحد همسایه را پوشش می‌دهد؟",
    tools: [{ type: "file_search", vector_store_ids: [policy.vectorStoreId] }],
    include: ["file_search_call.results"],
  }),
});

تنها vector storeی که جست‌وجو می‌شود، مال بیمه‌نامهٔ HP-20931 است. اگر مشتری شناسهٔ vector store را در مرورگر دستکاری کند، پرتال از آن استفاده نمی‌کند؛ چون vector store در سرور و از روی رکوردهای خود مشتری انتخاب می‌شود.

اینکه کدام کاربر کدام سند را ببیند، در پرتال شما تعیین می‌شود. پروژه‌ها و vector storeهای مهوش دامنهٔ جست‌وجو را محدود می‌کنند، اما کاربران شما را نمی‌شناسند؛ پس نمی‌توانند جای کنترل دسترسی اپلیکیشن شما را بگیرند.

به همین دلیل بک‌اند پرتال همیشه دو کار را به ترتیب انجام می‌دهد: اول دسترسی کاربر را در پایگاه دادهٔ خودش بررسی می‌کند و فقط بعد از آن تعیین می‌کند مهوش در کدام vector store جست‌وجو کند.

• هر سند مجاز را با /v1/files آپلود کنید، آن را به یک vector store اضافه کنید و صبر کنید تا وضعیتش completed شود.
• شناسه‌های file-... و vs_... را روی رکورد سند در سیستم خودتان ذخیره کنید.
• vector storeها را بر اساس مرزهای دسترسی طراحی کنید. اسنادی را که گروه یکسانی از کاربران اجازهٔ خواندنشان را دارند، می‌توانید در یک vector store بگذارید؛ اما مشتریانی که هرگز نباید محتوای یکدیگر را ببینند، vector store جداگانه یا حتی پروژهٔ جداگانه لازم دارند.

1. ۱کاربر پرتال را احراز کنید و اسنادی را که اجازهٔ خواندنشان را دارد پیدا کنید.
2. ۲مشخص کنید این اسناد در کدام vector storeها هستند. اگر هیچ vector storeی پیدا نشد، کار را متوقف کنید.
3. ۳یک request به Responses بفرستید که file_search آن فقط به همان vector storeهای مجاز محدود است.
4. ۴اگر رابط کاربری شما بخش‌های پیداشده را نمایش می‌دهد، include: ["file_search_call.results"] را هم اضافه کنید.
5. ۵به‌جای استخراج نام فایل از متن پاسخ، annotationهای file_citation را بخوانید.

در این نمونه شناسهٔ vector store فقط پس از موفقیت بررسی دسترسی پذیرفته می‌شود و متن پاسخ و اطلاعات ارجاع‌ها به پرتال برمی‌گردد.

هر ارجاع را به‌صورت پیوندی به نمایشگر اسناد خودتان نشان دهید که کنترل دسترسی شما را اعمال می‌کند. شناسه‌های file-... مهوش را به رکوردهای سند خودتان وصل کنید و هیچ‌وقت نشانی دانلود مستقیمی به کاربر ندهید که کنترل دسترسی پرتال را دور بزند.

• هنوز چیزی ایندکس نشده: به‌جای پاسخ خالی، پیام «در حال آماده‌سازی» نشان دهید.
• دسترسی کاربر لغو شده: بلافاصله جست‌وجو از طرف او را متوقف کنید و پیوندهایتان به آن سند را بردارید.
• پاسخ ارجاعی ندارد: آن را به‌عنوان پاسخ بدون منبع نشان دهید، نه پاسخ مستند.

• بیمه — متن بیمه‌نامه، سقف پوشش و روال اعلام خسارت.
• حقوقی و املاک — پرسش دربارهٔ قراردادها و اجاره‌نامه‌های خود موکل.
• منابع انسانی — آیین‌نامه‌ها و مزایای کارکنان، فقط برای پرسنل.
• آموزش — مقررات و راهنمای دوره‌ها برای هر دانشکده یا برنامه.
• تولیدکنندگان و تأمین‌کنندگان B2B — دفترچهٔ راهنما، گواهی‌ها و مشخصات فنی برای هر حساب مشتری.